کلبه ی احساس من

قناری گفت: کره ی ما،
کره­ی قفس­ها با میله­های زرین و چینه دان چینی.

ماهیِ سرخ ِ سفره­یِ هفت سینش
به محیطی تعبیر کرد
که هر بهار
متبلور می شود

کرکس گفت: سیاره­ی من
سیاره­ای بی همتا که در آن
مرگ
مائده می­آفریند!

کوسه گفت: زمین
سفره­ی برکت خیز اقیانوسها

انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستینش از اشک تر بود.